Biurko dla dziecka powinno stać bokiem do okna, tak aby światło dzienne padało z lewej strony, jeśli dziecko pisze prawą ręką, albo z prawej, gdy pisze lewą. Ustawienie przodem do okna powoduje, że na kartce i ekranie odbija się niebo, a wzrok męczy się przy ciągłym kontraście. Tyłem do okna też jest źle, bo cień dziecka pada wtedy wprost na zeszyt. Rozwiązanie jest jedno: blat prostopadle do linii okna, z zachowaniem kilkunastu centymetrów odstępu od ściany, żeby kaloryfer nie przegrzewał nóg i nie wysuszał powietrza.

Drugi warunek to dojście do okna. Dziecko musi móc swobodnie podejść, otworzyć je i przewietrzyć pokój bez przeciskania się między krzesłem a parapetem. Zostaw co najmniej 60 centymetrów wolnej przestrzeni przed oknem. Jeśli brakuje miejsca, bo pokój jest mały, zaplanuj całą strefę nauki od nowa — pomoże ci w tym materiał o tym, jak drzwi i okno wyznaczają układ mebli, z konkretnymi przykładami rozstawienia sprzętów. Warto też sprawdzić, czy otwierane skrzydło nie zahacza o blat lub o lampkę stojącą na biurku.

Regulacja wysokości blatu i krzesła ma sens dopiero wtedy, gdy światło i dojście są już ustalone. Gdy dziecko siedzi, łokcie powinny być zgięte pod kątem prostym, a stopy oparte płasko o podłogę lub o podnóżek. Monitor ustaw na wyciągnięcie ręki, górna krawędź ekranu mniej więcej na wysokości oczu. Sztuczne światło dołóż dopiero jako uzupełnienie: lampka z lewej strony dla praworęcznego, skierowana na blat, nigdy prosto w oczy. Światło dzienne jest najlepsze, ale tylko wtedy, gdy nie odbija się w ekranie i nie oślepia.

Na koniec kilka sygnałów, że ustawienie wymaga korekty. Dziecko pochyla głowę, przesuwa zeszyt w bok, mruży oczy albo co chwilę wstaje. Zasłona uchylona w połowie dnia, roleta opuszczona do połowy na stałe, krzesło odsunięte od biurka na boki — to wszystko znaczy, że warto zmienić kąt. Czasem wystarczy obrócić biurko o kilkanaście stopni albo przesunąć je o pół metra. Nie kupuj nowych mebli, dopóki nie sprawdzisz najprostszych ustawień.